Το άδειο άλογο,

του Παύλου Μεθενίτη

Το τέταρτο μυθιστόρημά του, το πρώτο που διαβάζω εγώ. Ένα μυθιστόρημα κυκλικό, που σε κρατά απ’ το χέρι από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, και όπως διαπίστωσα το απολαμβάνεις περισσότερο, όταν το διαβάζεις γρήγορα. Ανθρώπινο, αν και όχι τόσο people frendly, και πολιτικό, όχι μόνο για τις αναφορές στη σύγχρονη κοινωνία, αλλά και στη γενιά της μεταπολίτευσης, από την οποία άλλοι βολεύτηκαν κι άλλοι προσπάθησαν αξιοπρεπώς να πορευτούν και κάποιες φορές όπως ο Ηλίας, ο πρωταγωνιστής, κατέρρευσαν ή είναι συνεχώς στα όριά τους μέχρι την αναπόφευκτη έκρηξη.

Ο Ηλίας δεν κοιμάται τα βράδια σχεδόν καθόλου κι έχει όλο το χρόνο να ξύσει τις πληγές του μέχρι να ματώσουν, ν’ ανοίξει την πόρτα στο παράλογο, να θυμηθεί ιστορίες που ταξιδεύουν τον αναγνώστη αλλά δεν λυτρώνουν τον πρωταγωνιστή. Το στενό του περιβάλλον, η γυναίκα του η Κάτια, ο πρώην φίλος της εφηβείας που μπαίνει ξανά στη ζωή του ο Νίκος και του παίρνει με ύπουλο και χθόνιο τρόπο γυναίκα και παιδί και ο γιος του ο Μιχαλάκης (πρώτη φορά διαβάζω τόσο δυνατή περιγραφή της πατρικής αγάπης) είναι το σύμπαν του, όταν τα βράδια θυμάται και σχεδιάζει την εκδίκησή του. Όταν χλευάζει τους πάντες και τα πάντα-και τον ίδιο τον Θεό- αλλά και τον εαυτό του.

Διαβάζοντας το βιβλίο, έχω την αίσθηση πως ο Θεός έχει ψυθυρίσει και στο μυαλό του Παύλου Μεθενίτη, έτσι για πλάκα ίσως, το αδιανόητο, το μέγα αποτρόπαιο μυστήριο του Σύμπαντος, γι’ αυτό δεν κοιμάται τα βράδια και γράφει ιστορίες σαν αυτή, που δεν μπάζουν από πουθενά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s